khabargozarisaba.ir
شنبه ۲۷ آبان ۱۳۹۶ - 2017 November 18
کد خبر: ۴۵۸۲۴
تاریخ انتشار: ۰۲ آبان ۱۳۹۶ - ۱۰:۰۹
سعیده خدابخش-دبیر سینما

در روزهای گذشته سی‌وچهارمین دوره جشنواره فیلم‌کوتاه تهران در حالی به پایان رسید که همچنان در فضای تخصصی فیلمسازی ایران، بحث و حدیث‌‌های طولانی و بی‌پایانی پیرامون این‌گونه فیلم در جریان است. مسئله برای طرفین بسیار ساده است. فیلم‌کوتاه چه خط ربطی با مقوله اقتصاد هنر دارد؟ عده بر این باورند که فیلم‌کوتاه نیز همچون فیلم‌های سینمایی بایستی بتواند عهده‌دار مخارج خویش بوده و فیلمساز، فیلمش را طوری بسازد که آتیه داشته باشد و بتواند علاوه بر بازگشت سرمایه، سودی هم نصیب سرمایه‌گذار کند. عده‌ای دیگر به این مقوله نگاهی صرفاً هنری دارند. ایشان بر این باورند که فیلم‌کوتاه چون اکران عمومی به آن معنایی که در فیلم‌های سینمایی مطرح است ندارد، نمی‌تواند آینده‌ای روشن در حوزه اقتصاد داشته باشد و سرمایه‌گذار برای سودآوری در این حوزه چرتکه بیندازد.

از همین مجراست که فیلم‌کوتاه ایران همیشه در چالش تأمین هزینه‌‌ها دست و پا می‌زند. فیلم‌های کوتاه ایرانی عموماً سمت و سویی هنری داشته و بیشتر با بودجه‌‌های بسیار پایین(اصطلاحاً Low Budget) ساخته می‌شوند. فیلمساز مجبور است از هزینه‌‌های تولیدش به حد بسیار زیادی بکاهد. در انتخاب تجهیزات دست و بال خود را بسیار بسته‌تر ببیند. به‌عنوان مثال دنبال فلان دوربین و فلان کرین و پروجیپ و... نرود. گاهی پیش می‌آید که فیلم‌های کوتاه با دوربین‌‌های با کیفیت بسیار پایین و تجهیزات بسیار ابتدایی ساخته می‌شود. برخی از این فیلم‌ها از اساس به‌گونه‌ای نوشته می‌شوند که فضای داستانی‌شان ایجاب می‌کند با تجهیزات با کیفیت پایین ساخته شوند. مثلاً فیلم‌هایی که برای فیلمبرداری با موبایل طراحی می‌شوند. از قضا از این دست فیلم‌ها که موفق هم بوده‌اند کم نداشته‌ایم. شاید به همین دلیل است که فیلم‌های کوتاه با رویکردهای صنعتی سنگین کمتر در ایران ساخته می‌شوند.

واقعیت این است که تنها راه بازگشت سرمایه در فیلم‌های کوتاه، ورود به جشنواره‌‌ها و دریافت جوایز نقدی است و بیش از آن جز در مواردی بسیار اندک نمی‌توان یک آینده اقتصادی روشن را در سرنوشت یک فیلم‌کوتاه رصد کرد.

سرمایه‌گذاران به همین دلایل(که از منظر اقتصادی کاملاً موجه و منطقی به نظر می‌رسد) از ورود به عرصه ساخت فیلم‌های کوتاه اجتناب می‌کنند. تأمین هزینه‌‌های ساخت فیلم‌کوتاه برای فیلمسازان ایرانی در سه روش منحصر شده است: اول؛ حمایت‌‌های دولتی و سازمان‌‌های تابعه. دوم؛ رجوع به تهیه‌کنندگانی که صرفاً با رویکردهای فرهنگی از این‌گونه فیلم‌ها حمایت می‌کنند و سوم؛ پوشش هزینه‌‌ها از محل دارایی‌‌های شخصی فیلمساز.

این اگرچه دردسر بزرگی برای فیلمسازان است اما خوشبختانه شاهد آنیم که فیلمسازان جوان ایرانی با عزمی کاملاً راسخ مسیر فیلمسازی را در این گونه از فیلم پی گرفته و به هر نحو ممکن از کاهش هزینه‌‌ها گرفته تا حتی فروش وسیله نقلیه شخصی خویش، مبادرت به ساخت فیلم می‌کنند. گو این‌که در سال‌های اخیر توفیقات بسیاری نصیب فیلمسازان فیلم‌کوتاه ایرانی شده و آثار در خور توجهی در کشورمان تولید شده است. گواه این مدعی همین جشنواره فیلم‌کوتاه تهران است که هر ساله داوران و مخاطبان را با شگفتی‌‌های تازه‌ای مواجه می‌کند.

ارسال به دوستان
برچسب ها: فیلم کوتاه ، سرمقاله ، صبا
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: