khabargozarisaba.ir
يکشنبه ۲۹ مرداد ۱۳۹۶ - 2017 August 20
کد خبر: ۴۱۷۲۸
تاریخ انتشار: ۲۱ مرداد ۱۳۹۶ - ۰۹:۰۵
راضیه جباری
از ابتدای سال٩٦ تاکنون ٩ فیلم کمدی روی پرده سینماها رفته است که یک رکورد محسوب می‌شود. شاید در نگاه اول، اکران گسترده چنین فیلم‌هایی را بتوان به فال نیک گرفت، چون به رونق اقتصادی هنر هفتم در کشور کمک می‌کنند اما این روزها تعریف فیلم کمدی در سینمای ایران تغییر کرده است. یعنی در سینمای سال‌های اخیر ما، هر کس هدفش صرفا کار تجاری در سینماست، سراغ ساخت فیلم کمدی می‌رود.
متاسفانه امروز نوعی از سینمای کمدی را بر پرده سینماها می‌بینیم که با نمایش گرایش‎های جنسی غلط و شوخی‌های اتاق‌خوابی و غیراخلاقی اهداف خاصی را دنبال می‌کند. مسائل مربوط به اخلاق خانواده که در میان شعارهای مدیران سینمایی به‌وفور دیده می‌شود و جزو تاکیدات مقام معظم رهبری است  باید در آثار سینمایی لحاظ شود اما شاهد بداخلاقی در این حوزه هستیم.
توجه به تولیدات فیلم‌های کمدی در سال‌های اخیر این مهم را به ذهن متبادر می‌کند که در یک فرآیند تدریجی با شیب تند، سینمای ایران به سمت ساخت آثار کمدی حرکت کرده است که در آن عرف جامعه اسلامی رعایت نشده و شوخی‌های رکیک و جنسی دیده می‌شود که خارج از عرف و اخلاق در جامعه اسلامی است.
در این سال‌ها نه‌تنها سینمای خانوادگی و اخلاق خانوادگی ترویج نشده است بلکه بدنه  سینما(اجتماعی و کمدی) به سمت بی‌اخلاقی و بی‌توجهی به خانواده یعنی رکن اصلی جامعه حرکت کرده است.
«پا تو کفش من نکن» یکی از این فیلم‌هاست که نعل‌به‌نعل از روی فیلمفارسی‌‌های قبل از انقلاب کپی‌برداری و بازسازی شده است. گرته‌برداری یا ساختن نسخه‌‌های جدید و به‌روز از روی آثار برجسته، ماندگار و پرمخاطب سینما در جهان سینما مرسوم است ولی هیچ کپی‌کاری را در عالم سینما نمی‌توان یافت که از روی آثار مبتذل یک نسخه بد و بی‌ارزش بسازد و از این منظر این فیلم یک استثنا است!
«پا تو کفش من نکن» یک کپی بازاری سخیف است که صرفاً برای کسب درآمد و خدمت به سینما و سینماگران قبل از انقلاب ساخته شده است و هیچ ارزش دیگری ندارد؛ فیلمی که با محتوای زننده‌اش پای مخاطب کودک و نوجوانان را از سینما قطع کرد و سینمای ناامنی را برای آن‌ها ساخت؛ فیلمی که روی «50کیلو آلبالو» را هم سفید کرد.
موضوعی که درخصوص این مسئله نگران‌کننده است این است که اقدام غیرکارشناسانه وزارت ارشاد درباره درجه‌بندی سنی آثار سینمایی میان‌بری باشد برای اکران آثار سخیف، غیرارزشی تا بتوانند راهی برای اکران این آثار که هیچ سنخیتی با نظام جمهوری اسلامی ندارند، پیدا کنند.
تولید و نمایش پرحجم فیلم‌های کمدی سخیف و بی‌محتوا، نشان‌دهنده مشکلات ساختاری در مدیریت فرهنگی و سینمایی است. اما چه ساختارهایی باعث چنین جریانی شده است؟
دیگر زمان آن فرا رسیده تا مسئولان، این موج فراگیر در سینمای ایران را جدی بگیرند و برای مقابله با طبقه‌ای از اهالی هنر که به نام هنر در پی انباشت سرمایه خود به قیمت ترویج بی‌بندوباری هستند با تمام قدرت مقابله کنند. چرا که ادامه این روند بدون‌شک حاصلی جز فروپاشی فرهنگ و سینما نخواهد داشت.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: