khabargozarisaba.ir
پنجشنبه ۰۳ اسفند ۱۳۹۶ - 2018 February 22
کد خبر: ۳۹۴۱۹
تاریخ انتشار: ۱۴ تير ۱۳۹۶ - ۱۰:۲۵
سیدجواد‌ هاشمی
معتقدم که سینمای کودک از همان ابتدا برای ما دغدغه‌ای جدی‌ نبوده است و بیشتر کارهایی که در این زمینه ساخته شده کمتر به ذهنیت و دغدغه کودک و نوجوان پرداخته‌اند و به نوعی می‌توان گفت، به‌نام کودکان بوده و به کام بزرگسالان!

درواقع این آثار برای کودکان تولیدنشده بلکه درباره کودکان بوده است. غیر از چند فیلم ماندگار که کاملا برای کودک ساخته شده‌اند. مانند «گلنار»، «پاتال و آرزوهای کوچک» و «شهر موش‌ها ۱»، کمتر فیلمی را سراغ داریم که دغدغه این نسل را داشته باشد. بیشتر بزرگتر‌ها برای بزرگ‌ترها فیلم ساخته‌اند تا این‌که بخواهند برای کوچک‌ترها فیلم بسازند. در تاریخ سینمای ایران فیلم‌هایی از جنس کودک ساخته شده و هنوز همه آن‌ها را دوست دارند. آثاری که بچه‌ها برای تماشایشان مشتاق باشند و ترانه‌هایش را حفظ کنند. مثلا سریال قصه‌های «تا به تا» که هنوز در خاطر همه است. واقعا جای این نوع سینما کاملا خالی است.

جشنواره بین‌المللی کودک و نوجوان با ایجاد فضایی رقابتی و توجهی کوچک به این نوع سینما می‌پردازد که در طول یک سال تولید می‌شود. جشنواره مأمن حضور بزرگترهاست تا برخی چند تومانی گیرشان بیاید! بعضی‌ها چندتومان کسب وجهه کنند! و در این میان عده‌ای (که در گروه سوم قرار می‌گیرند) دلسوخته بچه‌ها هستند که بسیار قابل احترامند. باید از این گروه حمایت کرد. فیلم‌ها را باید به زبان کودکانه و غیر مستقیم ساخت. برای بچه‌ها باید فرح و شادی ایجاد کرد. باید برای بچه‌ها فیلم ساخت و نه درباره آن‌ها.درواقع نه برای خودمان و جیبمان!

«اختاپوس»، فیلم اولم، پربازیگر‌ترین و پرهزینه‌ترین فیلم تاریخ سینمای کودک است. برای قسمت دوم هم قصد دارم فیلمی بسازم که برای کودکان باشد. به من می‌گویند که «ضرر می‌کنی» و پاسخ می‌دهم، «ضرر می‌کنم اما برای کودکان فیلم می‌سازم و بزرگ‌ترین لذت زندگی را می‌برم.»

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: