khabargozarisaba.ir
چهارشنبه ۰۱ آذر ۱۳۹۶ - 2017 November 22
کد خبر: ۳۳۵۶۱
تاریخ انتشار: ۲۰ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۹:۴۸
حسین کندری؛ کارگردان فیلم «شَنِل»:

برای دومین فیلم سراغی موضوعی اجتماعی رفتم. نخستین فیلمم «این‌جا کسی نمی‌میرد» در فضایی متفاوت اتفاق می‌افتد اما «شنل» مضمونی اجتماعی دارد که در بستر اصلی جامعه اتفاق می‌افتد. درنتیجه تغییر رویکرد در نگاه من به‌عنوان کارگردان اتفاق افتاده است و با زاویه دیگری این فیلم را ساخته‌ام.

«شنل» از نظر مخاطب‌شناسی، نقطه مقابل «این‌جا کسی نمی‌میرد» است. در فیلم «این‌جا کسی نمی‌میرد» ذهنیت من این‌گونه بود که مخاطب ذاتی را مخاطب خاص می‌دانستم اما تلاش کرده بودم مخاطب عام را نیز راضی نگاه دارم اما «شنل» برای مخاطب عام ساخته شده است و درعین‌حال تلاش کرده‌ایم رضایت مخاطبان خاص سینما را نیز جلب کنیم و فیلم برای این دسته از مخاطبان نیز ویژگی‌هایی داشته باشد تا آن‌ها جذب شوند. درواقع دایره مخاطبان این فیلم تمام اقشار را دربرمی‌گیرد.


نقطه قوت «شنل» این است که مخاطب را با خود همراه می‌کند و او را تا پایان فیلم با خود نگاه می‌دارد. ما برای مخاطب‌مان، انرژی و زمان بسیار زیادی گذاشته‌ایم و سعی کرده‌ایم آن‌ها را راضی کنیم. این کار، در سینمای ما راحت نیست اما با قصه، اتفاق‌ها و سخت‌گیری‌هایی که در مرحله پرداخت داستان و پخته شدن فیلمنامه در پروسه نگارش فیلمنامه داشته‌ایم، تلاش کرده‌ایم مخاطب‌مان را 90 دقیقه با فیلم درگیر کنیم و به او لحظه‌ای فرصت ندهیم که از فیلم غافل شود.

همواره باور دارم که بازیگران تئاتر بنابر اقتضای مدیومی که در آن کار می‌کنند، موظفند توان و انرژی بیشتری برای کار خود هزینه کنند و به این کار عادت دارند، از این‌رو احساس می‌کنم این بازیگران خروجی‌های بهتری داشته‌اند. باتوجه به این نگاه، رضا بهبودی، بهار کاتوزی، مهدی حسینی‌نیا، فهیمه رحیم‌نیا، باران کوثری و... را به‌عنوان بازیگران «شنل» انتخاب کردم.

ذکر نکته‌ای در حوزه فیلمبرداری لازم است؛ در این زمینه نیز «این‌جا کسی نمی‌میرد» با «شنل» تفاوت دارد؛ «این‌جا کسی نمی‌میرد» فیلم کارگردان است و می‌توانستم از قاب‌های متفاوتی در فیلمبرداری استفاده کنم اما در «شنل» مخاطب برای من اهمیت ویژه‌ای دارد. پس تلاش کردم از حرکت‌های عجیب دوربین، قاب‌بندی‌های خیلی خاص در فیلمبرداری و... پرهیز کنم و اجازه دهم قصه پیش برود. همچنین سعی کرده‌ایم از صحنه‌پردازی‌های ویژه، گریم‌های بسیار عجیب و... خودداری کنیم تا آن فضای رئالی که نیاز این اثر بود، برای مخاطب ایجاد شود و هیچ فاصله‌گذاری‌ای برای مخاطب به‌وجود نیاید. البته با وجود این‌که تلاش کرده‌ام در این زمینه خویشتن‌داری کنم، به‌هر‌حال سلیقه من بر برخی از سکانس‌ها و پلان‌های فیلم تاثیرگذار بوده است و این نوع قاب‌بندی‌ها در فیلم حضور دارد.

در این دوره جشنواره فیلم فجر، شاهد اتفاق خوبی هستیم و فیلم‌ها می‌توانند در تمام رشته‌ها قضاوت شوند. سال گذشته این شرایط حاکم نبود و تنها دو جایزه کارگردان و بهترین فیلم به بخش هنر‌وتجربه اختصاص داشت. این مسئله باعث می‌شد بقیه عواملی که در بخش‌های مختلف فیلم‌های هنر‌و‌تجربه حضور داشتند، دیده نشوند و این را در جشنواره امسال باید به فال‌ نیک گرفت.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: