khabargozarisaba.ir
جمعه ۰۳ خرداد ۱۳۹۸ - 2019 May 24
کد خبر: ۳۳۱۱۵
تاریخ انتشار: ۱۱ بهمن ۱۳۹۵ - ۰۹:۳۷
تهیه‌کننده فیلم «شماره 17 سهیلا»:
سید امیر سیدزاده:

بدون کمترین ریسکی تهیه‌کنندگی «شماره 17 سهیلا» را پذیرفتم و وارد این پروژه شدم، چون فکرمی‌کنم این اثر بازخورد بسیار خوبی در جشنواره خواهد داشت. در چندسال اخیر، حاشیه‌هایی برای تهیه‌کننده‌های فیلم‌ها به‌وجود آمده است اما معتقدم حاشیه داشتن، دلیلی برای نفرستادن فیلم به جشنواره فجر یا دیگر جشنواره‌ها نیست.

همان‌گونه که اطلاع دارید، سه سال از زمان ساخت فیلم «مادر قلب اتمی» اثر علی احمدزاده که من تهیه‌کننده آن بودم، می‌گذرد. این اثر، بدون هیچ دلیل یا مجوز قانونی و تنها به‌خاطر سلیقه شخصی بعضی از آقایان توقیف بود و تا مدت‌ها به من هیچ جوابی نمی‌دادند. حدود دو هفته قبل و پس از دوندگی‌های فراوان، توانستم پروانه نمایش «مادر قلب اتمی» را بگیرم.


اما «شماره ۱۷ سهیلا» فیلمی است که به یکی از اصلی‌ترین و بزرگ‌ترین مشکلات جامعه فعلی ایران می‌پردازد و آن هم بالا رفتن سن ازدواج در میان دخترخانم‌های جوان است که به دلایل گوناگونی از ازدواج در سن مفید خودشان سر باز می‌زنند. این افراد زمانی متوجه ایراد و اشتباه خود می‌شوند که دیگر دیر شده است! بی‌شک دیر ازدواج کردن برای دختران عوارض جانبی بسیاری در پی دارد، بنابراین ما سعی کردیم در قالب یک داستان دراماتیک این معضل و مشکل را به‌صورتی مطرح کنیم که مخاطب از مشکلات این اتفاق اطلاع یابد. درواقع خانواده‌ای که به‌تماشای فیلم می‌نشیند، از عوارض ناشی از سخت‌گیری بی‌مورد در مسئله ازدواج و مسائلی از این قبیل اطلاع می‌یابد. همچنین دختر خانمی که به بهانه‌های واهی از ازدواج در سن مفید سر باز می‌زند، متوجه خطر و عوارض ناشی از این اقدام خود می‌شود و امیدواریم تجدیدنظری در تصمیم‌گیری‌های خود داشته باشد.

همان‌طور که مشخص است، این اثر از نیازهای ضروری جامعه نشأت می‌گیرد، اما معتقدم خود این فیلم می‌تواند باتوجه به موضوع و مضمونش، جزو یکی از فیلم‌های پرسروصدای امسال باشد. این اعتقاد من، از خلاقیتی که در کار کارگردان این اثر؛ محمود غفاری است، نشأت می‌گیرد. این خلاقیت در نوع قصه‌گویی «شماره 17 سهیلا» نیز وجود دارد.

برخی معتقدند تهیه‌کنندگی در سینمای ایران به کسی محدود می‌شود که بودجه می‌گیرد و مجوز می‌دهد اما درباره خودم، باید بگویم نه‌تنها در «شماره ۱۷ سهیلا»، بلکه در تمامی فیلم‌هایی که تهیه کرده‌ام، از «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» اثر بهنام بهزادی تا «سه‌و‌نیم» اثر نقی نعمتی، «ناخواسته» برزو نیک‌نژاد، «مادر قلب اتمی» علی احمدزاده و... همواره اگر فیلمنامه مورد قبولم نباشد و حرفی برای زدن نداشته باشد، سراغش نرفته‌ام! چون برای مشهور شدن وارد عرصه تهیه‌کنندگی نشده‌ام؛ معتقدم نوعی ادای تکلیف به جامعه یا مخاطب باید در اثر وجود داشته باشد.

درباره انتخاب بازیگران، با محمود غفاری همفکری داشتیم. هر دو به این نتیجه رسیده بودیم که باتوجه به مضمون و محتوای فیلم، باید به‌صورتی بازیگران را انتخاب می‌کردیم که بتوانند این مشکل جامعه را بی‌هیچ کم‌و‌کاستی طوری به مخاطب القا کنند که مخاطب بپذیرد و متوجه شود که این مشکلات در جامعه ما وجود دارند. زهرا داوودنژاد به این دلیل برای بازی در «شماره 17 سهیلا» انتخاب شد که مدت زمان زیادی از سینما فاصله گرفته بود. البته در تست‌هایی که داوودنژاد به‌صورت حضوری با کارگردان داشت، به‌خوبی از پس این نقش برآمد.

بابک حمیدیان و مهرداد صدیقیان نیز به‌عنوان دو تن از بازیگرانی که استعداد بسیار بالایی در ایفای نقش‌ها دارند، انتخاب شدند. از انتخاب بازیگران فیلم بسیار راضی هستم و معتقدم تمامی بازیگران به‌خوبی از پس نقش‌هایشان برآمدند و به بهترین شکل ممکن، کار را انجام دادند.

اما درباره سی‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر باید بگویم در این دوره اتفاق بسیار خوبی رخ داده است. محمدحیدری؛ دبیر جشنواره، بخش نگاه‌نو را حذف کرده و امکان داوری را به تمام فیلم‌ها داده است. این عمل دبیر جشنواره، عدالت و مساوات را در شایسته‌سالاری افرادی که فیلم ساخته‌اند نشان می‌دهد. این اقدام دبیر، از این‌رو کار خوبی است که بدون توجه به فیلم کارگردان اول، دوم یا دهم آثار را در کنار هم داوری می‌کنیم و درنتیجه بهترین‌ها وارد عرصه مسابقه جشنواره فیلم فجر می‌شوند. این اتفاق می‌تواند در زمینه پرورش استعدادهای درخشانی برای آینده سینمای ایران انگیزه و عامل مهمی باشد. با این حرکت دبیر جشنواره موافقم و امیدوارم به ثمر و نتیجه نهایی برسد. در پایان، اعلام می‌کنم قطعا «شماره 17 سهیلا» فیلم خوبی است.

ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: