khabargozarisaba.ir
پنجشنبه ۲۳ آذر ۱۳۹۶ - 2017 December 14
کد خبر: ۳۱۳۹۹
تاریخ انتشار: ۱۴ دی ۱۳۹۵ - ۰۹:۳۷
گفت‌وگو با امیرحسین کرمی؛ کارگردان فیلم «قرص برنج»
امیرحسین کرمی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی مهندسی صنایع به پایان رسانده است. او برای ورود به دنیای فیلمسازی و مواجه شدن با دغدغه‌هایش سراغ این ایده رفت که با آموختن جزئیات سینما می‌توان بیشتر به این مهم دست پیدا کرد. بنابراین دوره فیلمسازی را زیر نظر مرحوم عباس کیارستمی، مانی حقیقی، ناصر تقوایی، شهرام مکری، هومن بهمنش و اصغر فرهادی تجربه کرد. کرمی همچنین تجربه ساخت و تهیه چند فیلم کوتاه و حضور در چندین جشنواره داخلی و بین‌المللی را دارد. فیلم ‌کوتاه «قرص برنج» از جمله فیلم‌هایی است که او به سرانجام رسانده است.


دلیل آن‌که فیلم‌های داستانی بیشتر از سایر گونه‌های فیلمسازی مورد توجه قرار می‌گیرد چیست؟ آیا موضوع را می‌توان در جهت‌گیری‌های فیلمسازان و جشنواره‌ها موثر دانست؟

در ابتدا باید به این موضوع توجه داشت که یکی از دلایل اقبال تمام مردم به سینما، دیدن روایت تصویری از یک داستان است و این‌که اکثرا در تمام دنیا توجه مردم بیشتر به سینمای داستانی، نسبت به گونه‌های دیگر فیلمسازی معطوف شده است. البته این بدان معنا نیست که سینمای داستانی گونه‌ای برتر از انواع دیگر است. از طرفی دیگر اغلب مشتاقان فیلمسازی علاقه بیشتری به ساخت فیلم‌های داستانی برای جذب مخاطب بیشتر نشان می‌دهند. بنابراین با توجه به موارد ذکر شده اغلب جشنواره‌ها در تمام دنیا، مهم‌ترین بخش خود را به بخش داستانی اختصاص می‌دهند و جشنواره‌های کشور ما نیز با توجه به اعتبار بین‌المللی و با مدیریت خوبی که در تمام طول این سال‌ها داشته‌اند از این قضیه مستثنی نبوده‌اند. باتوجه به این‌که جشنواره‌های فیلم کوتاه ایران یکی از بهترین جشنواره‌ها را درسطح جهان برگزار می‌کند.

اهمیت این موضوع که جشنواره‌های داخلی ما می‌کوشند چنین رویدادی را در سطح جهانی برگزار کنند؛ چه پیامدی را می‌تواند برای فیلمسازان و مسئولان فرهنگی ما به ارمغان آورد؟

در طول سالیان اخیر باتوجه به حضور فیلمسازان بین‌المللی فیلم‌کوتاه که اغلب از جوانان و از کشورهای صاحب سینما هستند رقابت بیشتری نسبت به دوره‌هایی که جشنواره‌ها به صورت داخلی برگزار شده است شکل گرفته است. حال این امر باعث آشنایی هر چه بیشتر فیلمسازان کوتاه ایرانی با فیلمسازان خارجی و آثار آن‌ها شده است. در نهایت این‌که به‌وجود آمدن این اتفاق موجب شد تا در سال‌های اخیر، کیفیت برگزاری جشنواره‌ها در حد استانداردهای جهانی و حتی بیشتر باشد و از این حیث داشتن عنوان بین‌المللی برای جشنواره‌‌های فیلم کوتاه عنوانی بسیار درخور توجه است.

اهمیت بین‌المللی‌بودن یک جشنواره در چیست و چه مزایایی دارد؟

از اهمیت بین‌المللی‌بودن جشنواره‌ها می‌توان به این مورد اشاره کرد که امکان حضور فیلمسازان بیشتری را از سراسر دنیا فراهم می‌آورد. البته آثاری با کیفیت مناسب و دارای استانداردهای تعریف شده در فیلم کوتاه، با توجه به این موضوع که فراهم کردن شرایط میزبانی مناسب و در خور یک جشنواره بین‌المللی باید رعایت شود. ایجاد محیطی مناسب برای تبادل اطلاعات و آشنایی هر چند بیشتر فیلمسازان خارجی با فیلمسازان داخلی از موارد لاینفک یک جشنواره بین‌المللی است و همچنین توجه به موضوع مهم ایجاد بازار فیلم نیز در جشنواره که می‌تواند موجب بازاریابی و کشف استعدادهای جدید توسط تهیه‌کنندگان و پخش‌کنندگان سینما شود از موارد مهمی است که می‌تواند مورد توجه قرار گیرد. در انتها باید بگویم که برگزاری ورک‌شاپ‌های تخصصی توسط اساتید داخلی و خارجی به هر چه بهتر و پر بارتر برگزار شدن یک جشنواره بین‌المللی کمک خواهد کرد.


آیا تصور می‌کنید رعایت کردن این موارد، باعث خواهد شد که مخاطبان حضور جدی‌تری در ارتباط داشته باشند.

بدیهی است که اهمیت این موضوع می‌تواند باعث جذب هر چند بیشتر مخاطب به جشنواره شود چرا که تمام فیلمسازان فیلم‌کوتاه برای دیده‌شدن، فروش و حتی پخش آثارشان و همچنین دیدن آثار دیگر فیلمسازان نیاز به حضور در جشنواره‌های بین‌المللی دارند. لاجرم تمام فیلمسازان فیلم‌ کوتاه برای موارد مذکور خوشبختانه یا متاسفانه درعمل غیر از حضور در جشنواره‌های بین‌المللی راهکار دیگری ندارند.

تا چه اندازه مطالعه و آگاهی‌داشتن از ادبیات داستانی، می‌تواند در خلق یک فیلمنامه مناسب و ساخت یک فیلم‌کوتاه داستانی موثر باشد؟

به‌نظرم ادبیات، حالا چه ادبیات نمایشی، نمایشنامه‌ها و رمان‌های بزرگان ادبی و چه ادبیات به‌معنای عام به‌طورحتم نقش بسزایی در نوشتن فیلمنامه دارند. به‌طوری که شاید بتوان گفت، دو امر جدایی‌ناپذیر از یکدیگر هستند. البته که فیلمنامه‌های غیراقتباسی مانند «قرص برنج» است. حال این موضوع بدیهی است که در فیلمنامه‌های اقتباسی، اقتباس به‌صورت مستقیم یا غیرمستقیم از یک اثر ادبی نوشته خواهد شد.

در مورد انتخاب سوژه فیلم داستانی «قرص برنج» بگویید.

انتخاب سوژه فیلم «قرص برنج» در ابتدا به شکل ایده چند خطی از سوی یکی از دوستان فیلمسازم بیان شد که همان‌جا بسیار مورد توجه من قرار گرفت. البته صرفا چند خطی‌بودن داستان را خیلی دوست داشتم و پرداختن به خودکشی مسئله من نبود. بعد طی چندین جلسه آن ایده بسط داده شد و دوست فیلمسازم، فیلمنامه را نوشت و در انتها بعد از چند جلسه گفت‌وگو فیلمنامه بازنویسی شد که به شکل فیلمنامه نهایی در آمد. حال با این تفاوت که روز قبل از شروع فیلمبرداری سکانس آخر کاملا تغییر کرد. لازم است بگویم شخصا هیچ‌وقت دنبال یک موضوع خاص نیستم که بخواهم در مورد آن فیلمنامه بنویسم و فیلم بسازم. به‌طورمثال نوشتن و فیلم ساختن در مورد موضوع طلاق و موضوعاتی از این دست، دغدغه من نیست. در واقع همیشه این‌طور فکر می‌کنم که باید با توجه به قصه‌ای که در ذهن دارم باید فیلمنامه نوشته شود و حالا ممکن است در انتها موضوع طلاق در فیلمنامه مسئله مهمی باشد.

آیا شما اعتقاد به این موضوع دارید که باید به متن فیلمنامه وفادار ماند یا بر اساس شرایط زمان ساخت فیلم، می‌توان آن را کمی دستخوش تغییر کرد؟

شخصا همیشه قبل از شروع فیلمبرداری فکر می‌کنم که کاملا به فیلمنامه وفادار خواهم ماند اما همیشه سر صحنه فیلمبرداری با مواردی روبه‌رو می‌شوم که احساس می‌کنم ایده خوبی که در آن زمان به ذهنم می‌رسد می‌تواند حتی از مواردی در فیلمنامه بهتر باشد. البته تا جایی که به خط اصلی قصه ضربه‌ای وارد نکند. لذا هیچ‌وقت سر صحنه فیلمبرداری وفاداری کاملی به فیلمنامه ندارم.


در ساخت «قرص برنج» با چه مشکلات فنی و اجرایی مواجه بوده‌اید؟

در ساخت فیلم‌کوتاه «قرص برنج» با توجه به این که سرمایه‌گذار خودم بودم و تهیه‌کننده نداشتم با مشکلات عدیده‌ای روبه‌رو بودیم. از جمله هزینه‌های سنگین تجهیزات فیلمبرداری و حتی مشکلاتی که اغلب برای تجهیزات سر صحنه اتفاق می‌افتاد و فیلمبرداری را برای ساعت‌ها به وقفه می‌انداخت. به اضافه این‌که بیشتر پلان‌ها در مکان‌های خارجی گرفته شد و ما در آن‌جا با مشکلات فراوانی مثل شرایط آب و هوایی، عبور و مرور مردم و... روبه‌رو بودیم که البته همراه با گروه فیلمسازی با وجود تمام سختی‌ها در چهار روز فیلمبرداری انجام شد و کل فیلم سی‌دقیقه است.

باتوجه به قصه فیلم این انتظار می‌رود که فرم فیلم به‌نوعی بر اساس محتوای آن طراحی شود. نظرتان چیست؟

با توجه به فیلمنامه تلاش کردم فرمی انتخاب شود که کاملا در خدمت داستان باشد به‌طوری که خیلی مخاطب به‌خاطر فرم، قصه را از دست ندهد. البته به‌زعم خودم تلاش کردم که فرم در عین پیچیدگی‌ای که به ظاهر دارد سادگی خود را نیز حفظ کند. همچنین با توجه به قصه فیلم که خیلی امکان ایجاد فرم در میزانسن وجود نداشت، حتی‌الامکان سعی کردم مخاطب خیلی درگیر فرم نباشد چرا که فیلم دارای فیلمنامه پر دیالوگی است.

در کارگردانی این فیلم داستانی، چه نکته‌ای را بیشتر مورد توجه قرار داده بودید؟

در کارگردانی این فیلم به‌نظر خودم دکوپاژ خیلی بیشتر از میزانسن برایم اهمیت داشت. البته این بیشتر به‌خاطر خود فیلمنامه و نه انتخاب شخصی‌ام بوده است. در دکوپاژ همان‌طور که در فیلم می‌بینیم، سعی کردم مواردی که همیشه مورد علاقه خودم بود مانند قراردادن موتیف دراندازه قاب و حتی حرکت دوربین مورد توجه قرار گیرد. در موارد دیگر مانند حرکات دوربین با توجه به سیال‌بودن قصه و قدم زدن بازیگران که همگی به‌نظر خودم کاملا در خدمت تعریف قصه است به‌همین روال عمل کرده‌ایم. در کارگردانی این‌گونه فیلم‌ها که به نظر من بازی بازیگرها، بیش از هر چیزی می‌تواند تعیین‌کننده باشد، کار کارگردان بسیار سخت‌تر است. البته این موضوع در تمام فیلم‌ها مهم است اما در بعضی از آن‌ها نقش اساسی‌تری دارد که به‌خاطر همین موضوع ما تمرینات خیلی زیادی قبل از فیلمبرداری داشتیم. در آخر در ترتیب میزانسن هم سعی شد حتی الامکان طوری طراحی‌ها اتفاق بیفتد که با توجه به تکرار مدام میزانسن‌های یک شکل، فیلم برای مخاطب خسته‌کننده نباشد.

مخاطب با دیدن این فیلم چه پیامی را از فیلم دریافت می‌کند؟

می‌دانم شاید شعارگونه به‌نظر برسد اما واقعا این‌طور نیست که قصد شعار دادن را داشته باشم. من با بسیاری از مخاطبان که فیلم را دیدند صحبت کردم، راستش خیلی برام مهم نبود چه پیامی از فیلم گرفتند بلکه برای من مهم این بود که تنها قصه درست تعریف شده باشد و مخاطب با دیدن فیلم صرفا لذت ببرد تا این‌که پیام خاصی از فیلم بگیرد. طبیعتا عده‌ای هم ممکن است به‌زعم خودشان پیامی از فیلم گرفته باشند.



کیارش وفایی


ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: