khabargozarisaba.ir
يکشنبه ۱۰ ارديبهشت ۱۳۹۶ - 2017 April 30
کد خبر: ۲۸۲۰۹
تاریخ انتشار: ۲۴ آبان ۱۳۹۵ - ۱۲:۳۵
گفت و گو با محسن امیر یوسفی، داور بخش مسابقه ملی جشنواره فیلم کوتاه تهران؛
محسن امیر یوسفی یکی از پنج داور بخش مسابقه ملی سی و سومین جشنواره فیلم کوتاه تهران است. او هم تجربه نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی آثار کوتاه را دارد و هم بلند. کارگردان فیلم های سینمایی «خواب تلخ»، «آتشكار» و «آشغال های دوست داشتنی» که فیلم های کوتاه «نادر فرزند شمشير»، «پدر و پسر»، «دست هاي سنگي» و «كاروان» را در کارنامه اش دارد، از منتقدان ساخت فیلم کوتاه به قصد ارائه نمونه کار برای ساخت فیلم بلند است. او می گوید: در سال‌های اخیر جریانی به وجود آمد که فیلم‌های کوتاه ساخته نمی‌شوند برای فیلم کوتاه بودن، ساخته می‌شوند برای مصارف دیگر غیر از فیلم کوتاه، مصارفی که عمدتا برای شورای پروانه ساخت فیلم‌های بلند است که فیلمساز مورد تایید قرار بگیرد و بتواند فیلم بلند بسازند. به نظرم این یک اشتباه فاحش است و ضربه مهلکی هم به سینمای حرفه‌ای کوتاه زده است.


با محسن امیر یوسفی درباره داوری آثار بخش مسابقه ملی جشنواره سی و سوم به گفت و گو پرداختیم.

روند داوری در جشنواره سی و سوم چگونه بود؟

اگر در مورد داوری بخواهم بگویم، به نظرم مهم تر از همه این است که هر سال معمولا وقتی فیلم‌های کوتاه یک سال را می‌بینیم، همیشه یک تعداد فیلم خوبی وجود دارد و این امید را به وجود می‌آورد که این جریان فیلم‌های کوتاه حرفه‌ای و خوب خوشبختانه همچنان دارد. ولی خوشبختانه امسال به نظرم فیلم‌ها، خصوصا در بخش داستانی و تا حدی در بخش انیمیشن، وضعیت خیلی بهتر از سال‌های قبل بود. تعداد فیلم‌های خوب خیلی بیشتر است. فکر می‌کنم این خودش یک اتفاق خوب است؛ این‌که این جریان فیلم کوتاه که یک جریان حرفه‌ای سینما است که قدمتی به اندازه تاریخ سینمای ایران هم دارد، این جریان به خوبی مسیر خودش را ادامه می‌دهد. توقعی که از فیلم کوتاه می‌رود، این است که جسور باشد، از تجربیات جدید نترسد و متفاوت از سینمای رایج ایران باشد.

- آیا این فیلم های کوتاهی که می گویید خوب هم هستند به معنای واقعی فیلم کوتاه نزدیک شده اند؟ چون یک تعبیری شنیدم که فیلمسازانی که دوست دارند به سینمای بلند برسد، فکر می‌کنند که باید اول یکی، دو تا فیلم کوتاه بسازند و در آنها فیلمسازی یاد بگیرند و بعد وارد سینمای بلند شوند.

یک زمانی همین تفکر هم وجود نداشت، یعنی برای ساخت فیلم بلند، صرفا یک تجربه در فیلم‌های بلند یا دستیاری در حوزه سینمای بلند کافی بود که بعد از آن وارد سینمای بلند شوند. ولی فکر می‌کنم همین اتفاق خوب است؛ این‌که برای ساخت فیلم بلند، به سراغ فیلم کوتاه هم می‌آیند، هرچند که فکر می‌کنم شأن فیلم کوتاه اینقدر بالا است که در نوع خودش جریان متفاوتی است و لزوما کسی که یک فیلم کوتاه خوب می‌سازد، قرار نیست در حوزه سینمای بلند فیلمساز خوبی شود و همینطور برعکس. حتی فیلمسازان خوبی داریم در سینمای بلند که عمدتا شاید تجربیات کوتاه خوب نداشته باشند. در این حوزه جریانی در سال‌های اخیر به وجود آمد که فیلم‌های کوتاهی هستند که ساخته نمی‌شوند برای فیلم کوتاه بودن، ساخته می‌شوند برای مصارف دیگر غیر از فیلم کوتاه، مصارفی که عمدتا برای شورای پروانه ساخت فیلم‌های بلند است که فیلمساز مورد تایید قرار بگیرد که بتواند فیلم بلند بسازند. به نظرم این یک اشتباه فاحش است و ضربه مهلکی هم به سینمای حرفه‌ای کوتاه زده که به نظرم باید تصحیح شود. فیلم‌هایی می‌بینیم عمدتا که هیچ حال و هوای فیلم کوتاه را دارند، جنس فیلم کوتاه نیستند، ولی انگار یک تجربه کوتاهی است برای این‌که نشان دهد فیلمساز می‌تواند در حوزه سینمای بلند وارد شود. این‌ها را من اسمشان را نمی‌گذارم فیلم کوتاه، می‌گذارم فیلم تمرینی. جنس این فیلم‌ها مشخص است؛ در بدترین حالت‌ تجربه تاسف باری است که تلاش یک فیلمساز است برای این‌که نمونه‌ای برای فیلم بلند بسازد و در بهترین حالت می‌تواند یک سکانس از یک فیلم بلند باشد و روح فیلم کوتاه را به هیچ وجه ندارد.

- چیزی که می‌فرمایید، کاملا این دنیا را جدا می‌کند، پس برای داوری هم مسلما نباید از معیارهایی که در سینمای بلند استفاده می‌شود، برای فیلم کوتاه استفاده شود؟

اولین مطلب برای داوری در فیلم، یک حس فردی و یک حس جمعی است. حس کسانی که سال‌ها در حوزه سینما بوده‌اند و کار کرده‌اند، فرق می‌کند با یک حس آدمی که صرفا یک تماشاگر عادی سینماست. به نظر من ابتدا این است و بعد هم یکسری پارامترهایی که در حوزه مثلا فیلمبرداری، تدوین، کارگردانی و در حوزه‌های دیگر خودش را نشان می‌دهد که آن‌ها هم متر و معیار خیلی مشخصی در این حوزه ندارد. به نظرم یک اصل قدیمی در این حوزه این است که؛ چون صحبتمان در مورد فیلم بلند است؛ فیلم کوتاه اگر خوب باشد، خودش را به خوبی نشان می‌دهد.

- در داوری تمرکزتان در کدام بخش بیشتر بود؟

واقعیت این است که در مورد هر فیلمی که می دیدیم صحبت می کردیم و تلاش خودمان را کردیم که همه فیلم‌ها به خوبی دیده شود.

- منظورم این است که از بخش کارگردانی، بازی، تدوین، صدا، فیلمبرداری و همه این بخش‌ها را جدا جدا بهشان پرداخته‌اید؟

ما در تمام این‌ها وظیفه داشتیم جایزه بدهیم و برای این‌که جایزه بدهیم، باید طبیعتا تمام این نکته را در نظر می‌گرفتیم و فکر می‌کنم چیزی نیست که احتیاج باشد بگوییم این کار را کردیم، در اصل وظیفه هیئت داوران بود و من به عنوان یکی از اعضای این هیئت شاهد بودم که تلاش شد که همه جنبه‌ها در نظر گرفته شود.

- یکی از نکاتی که آقای فرخنده کیش در مورد هیئت داوران امسال می‌گویند، این است که هیئت داوران از نسل‌های مختلف هستند با تجربیات مختلف. می‌خواهم ببینم موقعی که نظرهایی را در مورد فیلم داشتید، چقدر به چالش می‌رسیدید یا بیشتر هم نظر بودید با این‌که تفاوت دیدگاه به لحاظ سنی هم بینتان بوده است؟

بحث تفاوت دیدگاه را مطمئنا داشت و به نظرم همین هیئت داوران را جذاب می‌کند که اولا سلیقه‌ها و نگاه‌های مختلف باشند و در عین حال همه علاقه مند به جریان فیلم کوتاه باشند که خوشبختانه در هیئت داوران وجود داشت؛ نگاه خاص تر و متفاوت تر، همراه با علاقه به فیلم کوتاه که خوشبختانه وجود داشت، ولی خب اختلاف‌نظرهایی هم وجود داشت.

- پس این کار هیئت داوران را پویاتر می‌کند؟

مطمئنا؛ هیئت داورانی که کاملا یکدست باشد، به نظرم نتایجش شاید یک مقدار خارج از عرف و قاعده باشد، ولی فکر کنم این اتفاق که از نسل‌های مختلف بودند اتفاق خوبی بود و همین اختلاف نظرها کمک می‌کرد که نتیجه کار تا آنجایی که توانستیم، با دقت بیشتری باشد و آراء تقسیم شود و فیلم‌ها دیده شود.

- یک نکته جالب دیگر هم داشتید و آن هم حضور برگزیده دوره گذشته بین هیئت داوران بود. شاید برای خیلی‌ها جالب باشد که یک آدمی بتواند بعد از این‌که فیلمش برگزار شود، حالا در جایگاه داوری قرار بگیرد. می‌خواهم بدانم که نظرتان نسبت به این چیست و آیا امتداد این جریان کمک می‌کند و واقعا امید به جوان‌ها یا نه؟

اتفاق خیلی خوبی بود. آقای خیام از فیلمسازان خوب حوزه فیلم کوتاه و همینطور بلند سینمای ایران هستند. به نظر من اتفاق خوبی بود که نگاه کسانی که نزدیک تر هستند به حوزه فیلم کوتاه، وجود داشته باشد، ولی فکر کنم خود من هم با تمام این حوزه و سال‌هایی که در فیلم سینمایی بلند بودم، ولی همچنان خوشبختانه یک فیلمساز فیلم کوتاه هستم.


عسل آذرپور


ارسال به دوستان
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: